Dziwne zaburzenia snu. Seksomnia, Zespół Elpenora, narkolepsja i inne

A zaburzenia snu mogą zakłócić normalne fizyczne, umysłowe i emocjonalne funkcjonowanie. Szacuje się, że tego typu problemy ma około 3 na 10 Polaków, a częściej skarżą się mężczyźni.

Słyszałeś o zaburzeniu, którego nazwa brzmi seksomnia lub inaczej Zespół Morfeusza? To niekontrolowane uprawianie czynności seksualnych przez sen. Problem jest o tyle skomplikowany, że osoba dotknięta tą przypadłością może nie tylko zadowalać swoje seksualne pragnienia samodzielnie, ale także poszukiwać partnera do kopulacji. To wszystko będąc w głębokim śnie NREM. W niektórych przypadkach mija wiele czasu, zanim osoby cierpiące na to zaburzenie zaczynają szukać profesjonalnej pomocy. Często dzieje się tak z powodu braku informacji, że jest to schorzenie medyczne albo ze strachu, że inni będą to oceniać jako raczej celowe zachowanie niż chorobę. Nazwę „Zespół Morfeusza” nadał prof. Zbigniewa Lew – Starowicz.

O wiele więcej szkód może przynieść Zespół Elpenora. To dokładnie odzyskanie sprawności ruchowej zanim jeszcze powróci pełna świadomość. Inaczej to zaburzenie określa się mianem upojenia sennego. Zaburzenie jest dosyć rzadkie, diagnozuje się je najczęściej u osób ze skłonnościami do psychopatii. Na Zespół Elpenora cierpiał Paul Deschanel, prezydent Francji w 1920 roku. Podczas nocnej podróży pociągiem, kilkanaście kilometrów przed Montbrison, w samej piżamie wypadł przez okno.

Innym zaburzeniem snu jest narkolepsja. Pierwsze wzmianki o chorobie pochodzą z końcówki XIX wieku. Szacuje się, że na narkolepsję cierpi około 0,03-0,16% populacji. Choroba występuje równie często u kobiet i mężczyzn. Zaburzenie objawia się napadami snu występującymi w różnych momentach dnia, np. podczas pracy na komputerze. Atakom senności w narkolepsji może towarzyszyć katapleksja, czyli nagła utrata napięcia mięśni szkieletowych, na skutek której chory traci kontrolę nad organizmem: upada, upuszcza przedmioty, które trzyma. Przypuszcza się, że schorzenie może być uwarunkowane genetycznie i ma związek z zaburzeniami metabolicznymi.

Innym zburzeniem jest tzw. bruksizm, czyli nocne, nieświadome zgrzytanie zębami. Na skutek tarcia, pozbawiamy się szkliwa przez co mówienie u osób z bruksizmem może być bolesne. To nie wszystko. Pozornie niewinna skłonność prowadzi także do rozchwiania zębów w szczęce, stanów zapalnych i zwyrodnieniowych, a także bólu głowy. Prawdopodobną przyczyną choroby jest stres. Leczenie bruksizmu jest ciężkie. Zaleca się naukę metod relaksacyjnych, psychoterapię, a w poważniejszych przypadkach także wizytę u psychiatry.