abcZdrowie.pl

Zespół pęcherza nadreaktywnego dotykać może ok. 16% Polaków. Najbardziej charakterystycznym objawem schorzenia jest trudne do opanowania parcie na pęcherz, powodujące częste oddawanie moczu. Jest to jednak problem nie tylko fizjologiczny, ale także psychologiczny. Kłopotliwa dolegliwość często prowadzi bowiem do wycofania z życia społecznego i problemów emocjonalnych. Niestety dostępne obecnie leki wywołują szereg skutków ubocznych w całym organizmie. Bezradni pacjenci czekają na refundację nowoczesnego leku, który oddziałuje bezpośrednio na pęcherz, jednak dla wielu chorych jest on zbyt drogi.

REKLAMA
Objawy nadreaktywnego pęcherza
Zespół pęcherza nadreaktywnego jest schorzeniem, które w równym stopniu dotyczy kobiet i mężczyzn. Oprócz nietrzymania moczu wywołuje także trudne do opanowania parcie naglące – mówi prof. Włodzimierz Baranowski, ginekolog. W przypadku mężczyzn pojawić się mogą również trudności z oddawaniem moczu, zaburzenia erekcji i rozrost prostaty.
Jak podaje specjalista, osoby cierpiące na tę chorobę oddają mocz kilka, a nawet kilkanaście razy w ciągu nocy. Gdy w wyniku parcia dochodzi do mimowolnego oddania moczu, mówimy o pęcherzu mokrym. W większości przypadków pacjenci mają do czynienia z suchym pęcherzem nadreaktywnym – dolegliwością objawiającą się parciem, zmuszającym chorego do częstych wizyt w toalecie. Konieczność wstawania w nocy powoduje notoryczne uczucie niewyspania. Schorzenie jest także obciążające psychicznie – świadomość, że pacjent musi cały czas znajdować się w pobliżu toalety, powoduje stres.
Pacjenci z zespołem pęcherza nadreaktywnego, w szczególności ci, u których objawy są szczególnie nasilone, często doświadczają problemów emocjonalnych, w tym zaburzeń lękowych i depresyjnych. Osoby takie całkowicie wycofują się z aktywności fizycznej, unikają kontaktów społecznych i dostosowują obowiązki zawodowe do konieczności częstych wizyt w toalecie.
Przyczyny i diagnostyka schorzenia
Schorzenie rozwija się wskutek zaburzeń nerwów odpowiedzialnych za funkcje pęcherza moczowego. Przyczyną tej sytuacji może być uszkodzenie nerwów, problemy z połączeniami pomiędzy nerwami i mięśniami czy też nadmierne przewodnictwo czuciowe. Zespół pęcherza nadreaktywnego towarzyszy także schorzeniom takim jak parkinson, alzheimer, cukrzyca czy stwardnienie rozsiane.
Wspomniane objawy mogą pojawić się osobno lub wszystkie naraz. Podobne symptomy powodować może szereg innych schorzeń (np. choroby nerek i cukrzyca), przed postawieniem diagnozy konieczne jest więc wykluczenie wystąpienia innych przypadłości. W tym celu pacjenta poddaje się badaniu wkładowemu (polegającemu na założeniu wkładki na noc, która ma na celu zmierzenie ilości wyciekającego moczu) oraz USG jamy brzusznej. Niekiedy wykonuje się także badanie urodynamiczne. Pacjent przeważnie proszony jest o prowadzenie specjalnego dzienniczka, w którym zapisywać będzie godzinę oddania moczu, jego ilość i wszelkie odczuwane dolegliwości.
Ograniczenia w leczeniu pęcherza nadreaktywnego
Zespół pęcherza nadreaktywnego przeważnie leczony jest za pomocą środków zmniejszających nadmierne napięcie pęcherza. Leki te wywołują jednak szereg dokuczliwych skutków ubocznych, obejmujących zaburzenia widzenia, bóle głowy, suchość błon śluzowych oraz problemy układu pokarmowego. W przypadkach, gdy terapia lekowa okazuje się nieskuteczna, najczęściej wykonuje się zabieg chirurgiczny odnerwienia pęcherza lub wstrzykuje do pęcherza toksynę botulinową.
W niektórych przypadkach stosuje się także neuromodulację, czyli zabieg polegający na stymulacji nerwów przy użyciu elektrod, co ma na celu pobudzenie włókien nerwowych związanych z funkcjami pęcherza i mięśni miednicy. Wielu pacjentów decyduje się również na terapię behawioralną, w czasie której uczy się kontrolowania i modyfikowania odruchów związanych z trzymaniem moczu.
Chociaż możliwe jest skorzystanie z refundowanych leków nowoczesnych, wcześniej należy przejść inwazyjne badania urodynamiczne. Niestety jesteśmy jedynym państwem na świecie, gdzie jest to konieczne. Lek Mirabegron działa bezpośrednio na pęcherz, w związku z czym nie powoduje tak poważnych skutków ubocznych w organizmie pacjenta. Jest on jednak bardzo drogi – miesięczny koszt terapii to ok. 150-200 zł. Pacjenci wciąż liczą na jego refundację.