
Takie pytanie zaczęło nurtować zagraniczną prasę po ukazaniu się nowych badań, które sugerowały, że nosiciele wirusa HIV mają o 62% niższe ryzyko zachorowania na stwardnienie rozsiane (SM) w porównaniu z osobami niezarażonymi. Pomysł badań zrodził się, kiedy odkryto przypadek pacjenta z HIV oraz SM, u którego objawy stwardnienia pojawiły się dopiero po 12 latach od rozpoczęcia leczenia antyretrowirusowego.
REKLAMA
Przełomowe odkrycie
Dane ponad 21 tysięcy osób z HIV w Wielkiej Brytanii zostały przeanalizowane w celu odnalezienia innych przypadków SM, które wpływa na mózg i rdzeń kręgowy. Grupa naukowców sugeruje, że zakażenie HIV oraz leki antyretrowirusowe używane do jego leczenia mogą chronić układ immunologiczny przed zachorowaniem na stwardnienie rozsiane. Więcej o stwardnieniu rozsianym znajdziesz w artykule: http://portal.abczdrowie.pl/stwardnienie-rozsiane.
Dane ponad 21 tysięcy osób z HIV w Wielkiej Brytanii zostały przeanalizowane w celu odnalezienia innych przypadków SM, które wpływa na mózg i rdzeń kręgowy. Grupa naukowców sugeruje, że zakażenie HIV oraz leki antyretrowirusowe używane do jego leczenia mogą chronić układ immunologiczny przed zachorowaniem na stwardnienie rozsiane. Więcej o stwardnieniu rozsianym znajdziesz w artykule: http://portal.abczdrowie.pl/stwardnienie-rozsiane.
Dwie główne teorie związane z tym zjawiskiem to:
1) niedobór odporności powodowany przez HIV zatrzymuje organizm przed własnymi atakami,
2) terapia antyretrowirusowa może zatrzymywać inne wirusy w organizmie, takie jak te podejrzewane o wywoływanie stwardnienia rozsianego.
1) niedobór odporności powodowany przez HIV zatrzymuje organizm przed własnymi atakami,
2) terapia antyretrowirusowa może zatrzymywać inne wirusy w organizmie, takie jak te podejrzewane o wywoływanie stwardnienia rozsianego.
W badaniach, przeprowadzonych przez naukowców z Australii i Wielkiej Brytanii, porównano proporcję pacjentów zakażonych wirusem HIV i zdrowych, u których występuje także SM. Celem było sprawdzenie teorii, która twierdzi, że HIV powiązane jest z obniżonym ryzykiem zachorowania na SM. W związku z tym, że były to badania kohortowe, można było pokazać jedynie powiązanie, ale nie można udowodnić związku przyczynowo-skutkowego.
Czym jest stwardnienie rozsiane?
Stwardnienie rozsiane to choroba autoimmunologiczna, w której organizm sam atakuje mielinę pokrywającą nerwy. Zjawisko to powoduje objawy, takie jak utrata wzroku, sztywnienie mięśni, problemy z równowagą i zmęczenie. W większości przypadków objawy pojawiają się podczas nawrotów choroby i mogą trwać przez kilka dni lub kilka miesięcy, a następnie ustępują. W końcu jednak u wielu osób choroba rozwija się w postać wtórnie postępującą, co oznacza, że objawy nie ustępują i stopniowo nasilają się.
Stwardnienie rozsiane to choroba autoimmunologiczna, w której organizm sam atakuje mielinę pokrywającą nerwy. Zjawisko to powoduje objawy, takie jak utrata wzroku, sztywnienie mięśni, problemy z równowagą i zmęczenie. W większości przypadków objawy pojawiają się podczas nawrotów choroby i mogą trwać przez kilka dni lub kilka miesięcy, a następnie ustępują. W końcu jednak u wielu osób choroba rozwija się w postać wtórnie postępującą, co oznacza, że objawy nie ustępują i stopniowo nasilają się.
Przyczyna stwardnienia rozsianego nie jest znana, ale badania wykazały powiązania z ludzkimi retrowirusami endogennymi (ang. HERV). Obecnie choroba jest nieuleczalna, chociaż istnieją leki, np. sterydy, które ją spowalniają.
Szczegóły badań
W badaniach przeanalizowano dane wszystkich osób z HIV w Anglii w latach 1999–2011. Grupa kontrolna natomiast składała się z osób, które wymagały leczenia w szpitalu z powodu łagodnej przypadłości lub urazu. W obu grupach doszukiwano się potencjalnej diagnozy SM w historii choroby. Naukowcy wykluczyli osoby, u których już w czasie analizy danych zdiagnozowano stwardnienie rozsiane oraz HIV. Następnie przeanalizowano wyniki, zwracając uwagę na wiek, płeć, miejsce zamieszkania i region socjoekonomiczny.
W badaniach przeanalizowano dane wszystkich osób z HIV w Anglii w latach 1999–2011. Grupa kontrolna natomiast składała się z osób, które wymagały leczenia w szpitalu z powodu łagodnej przypadłości lub urazu. W obu grupach doszukiwano się potencjalnej diagnozy SM w historii choroby. Naukowcy wykluczyli osoby, u których już w czasie analizy danych zdiagnozowano stwardnienie rozsiane oraz HIV. Następnie przeanalizowano wyniki, zwracając uwagę na wiek, płeć, miejsce zamieszkania i region socjoekonomiczny.
Grupa naukowców zbadała dane ponad 21 tysięcy osób z HIV i ponad 5 milionów zdrowych osób. Obie grupy były zróżnicowane wiekowo – zakres wynosił od narodzin do 85 lat. Występowanie SM było znacząco niższe w grupie osób zakażonych wirusem HIV: ryzyko stwardnienia rozsianego było o 62% mniejsze w porównaniu z osobami zdrowymi. Co ciekawe, po wykluczeniu z badań osób po 70 roku życia wynik prawie się nie zmienił.
Podsumowanie
Ustalono, że HIV znacząco powiązany jest z obniżonym ryzykiem SM. Co więcej, naukowcy poszukują osób z Wielkiej Brytanii do wzięcia udziału w pierwszych testach klinicznych z użyciem leków antyretrowirusowych u osób z postacią remitująco-nawracającą stwardnienia rozsianego.
Ustalono, że HIV znacząco powiązany jest z obniżonym ryzykiem SM. Co więcej, naukowcy poszukują osób z Wielkiej Brytanii do wzięcia udziału w pierwszych testach klinicznych z użyciem leków antyretrowirusowych u osób z postacią remitująco-nawracającą stwardnienia rozsianego.
Istnieją pewne ograniczenia obecnych badań. Po pierwsze, wynik jest bardziej spekulatywny niż definitywny. Po drugie, stwardnienie rozsiane występuje głównie u osób w wieku od 20 do 40 lat, a obie grupy kohortowe składały się z osób w bardzo różnym wieku. Po trzecie, dane nie zawierały informacji na temat stosowania leków antyretrowirusowych, ich rodzaju oraz czasu leczenia.
Mimo wszystko analiza jest interesująca i przetarła drogę dla badań klinicznych, które mają zbadać działanie leków antyretrowirusowych u osób ze stwardnieniem rozsianym.
O HIV przeczytasz też: http://portal.abczdrowie.pl/informacje-o-hiv.