Triangulacja – jak z nią walczyć

W układzie tym, to dorośli nie są w stanie dojść do porozumienia, a trzecia osoba staje się niejako ogniwem wciąż ich łączącym. Choć dorośli nie zdają sobie z tego sprawy, w układzie oprawca – ofiara – wybawca, to ta trzecia osoba ponosi największe koszty psychologiczne.

Dziecko w konflikcie między rodzicami

Dziecko łatwo nastawić przeciwko drugiemu rodzicu. Nawet jeżeli jest to dziecko dorosłe, rodzi to sytuację, w której zostaje ono odciągane od swojego życia. Przerzucana jest na nie częściowo wina, pretensje i aluzje, że w przypadku niemożności poradzenia sobie z partnerem, to właśnie nawet dorosła pociecha zamiast pomóc, nie chce dać od siebie tego, czego oczekują rodzice. W tym dramatycznym trójkącie, żadna z osób nie znajdzie rozwiązania. Ponadto mogą one wymieniać się rolami, nikt jednak nie pozostaje tym, kim myśli, że faktycznie jest. Ofiara nie zostaje ubezwłasnowolniona, oprawca nie odpowiada za całe zło, a wybawca nie może być ratownikiem. To między dwiema osobami powinien toczyć się konflikt i na tej drodze można jedynie szukać rozwiązania. Żadna osoba będąca trzecią, nie może uczestniczyć w rozwiązaniu konfliktów tej dwójki, bowiem nie uczestniczy w wydarzeniach aktywnie, wbrew pozorom, nie jest więc w stanie w żaden sposób poprawić relacji między dwiema osobami uporczywie tkwiącymi w konflikcie. Dziecko, które pozostaje jeszcze nieświadome pewnych swoich decyzji, a także nieumiejętnie rozumuje zaistniałą sytuację, chcąc pozostać z obojgiem rodziców, czuje się odpowiedzialne za ratowanie systemu rodzinnego. Może to skutkować problemami wychowawczymi, agresją, zaburzeniami odżywiania, uciekaniem w nałogi, a nawet chorobami (jeśli chcesz wiedzieć więcej o uzależnieniu od jedzenia, zajrzyj na stronę: http://portal.abczdrowie.pl/jedzenie-moze-uzalezniac). Stara się czynić wszystko, by jego zachowanie wymuszało uwagę obojga rodziców, mając przeświadczenie, że to ich połączy i uratuje związek. Takie dzieci wykształcają w sobie nadmierne poczucie odpowiedzialności. Przyczajają się do noszenia bagażu swojego rodziców, od czego ciężko się uwolnić. To wpływa na ich nadużywanie w dzieciństwie, do którego musiały się przyzwyczaić, a w dorosłym życiu mogą nie umieć uwolnić się od przyzwolenia na nadużywanie przez innych. Trudna relacja rodziców może więc przełożyć się na ich przyszłe życie, a z pewnością nie poprawia relacji pomiędzy dzieckiem, a którymkolwiek z rodziców.

Inaczej trójkąt emocjonalny

- Triangulacja to zjawisko spotykane w systemach rodzinnych polegające na tworzeniu trójkątów emocjonalnych. Trójkąt emocjonalny, zaś to trwały, powtarzający się cykl interakcji, w którym bierze udział troje ludzi. Trójkąty powstają, kiedy o problemie istniejącym pomiędzy dwojgiem ludzi nie można porozmawiać, a tym bardziej go rozwiązać; wyrasta wówczas potrzeba, by uwaga tych dwojga została odwrócona i skierowana na kogoś spoza trudnego związku – tłumaczy mgr Agnieszka Kozmińczuk-Markulak, psycholog i psychoterapeuta (zobacz profil eksperta: http://ranking.abczdrowie.pl/d/71847,agnieszka-kozminczuk-markulak).