Dzieci z cukrzycą typu 1 cierpią przez uprzedzenia i nieczułych urzędników

Cukrzyca typu 1, odmiennie od cukrzycy typu 2, nie powstaje na skutek otyłości, złego odżywiania czy braku ruchu. Ten typ cukrzycy spowodowany jest zniszczeniem przez przeciwciała komórek beta trzustki produkujących insulinę. Przeciwciała produkowane są przez organizm chorego i powodują niszczenie własnych komórek, co prowadzi do zupełnego braku insuliny w organizmie. Jest to typowe zjawisko autoagresji. Jego przyczyn dotychczas nie wyjaśniono.

Cukrzyca typu 1 zaczyna się w dzieciństwie i wymaga przyjmowania insuliny. Od jakiegoś czasu chorzy mają refundowane pompy insulinowe, które pozwalają na duże zmniejszenie liczby wkłuć związanych z podawaniem insuliny.

Niestety sama specyfika choroby nie jest jedynym obciążeniem. Pierwszy, duży problem pojawia się, gdy rodzice chcą dziecko z cukrzycą typu 1 zapisać do przedszkola. Takiemu maluchowi trzeba podawać insulinę, a dodatkowo występuje u niego duże ryzyko hipoglikemii, czyli dużego, gwałtownego spadku poziomu cukru we krwi, który stanowi zagrożenie życia.

Federacja organizuje darmowe szkolenia dotyczące postępowania z dzieckiem chorym na cukrzycę dla szkół w całej Polsce, jednak to nie rozwiązuje problemu.

Co do podawania dzieciom leków przez nauczycieli, Monika Zamarlik, mówi, że jest taka możliwość, wystarczy dobra wola nauczyciela. – Wystarczy, że rodzic podpisze umowę cywilno-prawną z nauczycielem. Jednak, żeby w pełni rozwiązać problem podawania leków należałoby zmienić uregulowania prawne np. stworzyć przepisy pozwalające na ubezpieczenie takiego nauczyciela od przypadków niewłaściwego podania leku.

– Od tej choroby nie ma wakacji, trzeba zmagać się z nią codziennie. Każdy dzień pod tym względem jest inny, nie podobny do poprzedniego. Walka z chorobą jest ciągła. Do tego dochodzi dyskryminacja i stygmatyzacja naszych dzieci w szkole. Zdarzają się przypadki prób samobójczych już u 10–latków – opowiada Monika Zamarlik.

Dodaje, że do takiego przypadku doszło całkiem niedawno w okolicach Szczecina. Dziesięciolatek normalnie wyszedł do szkoły. Po godzinie matka dostała od niego smsa, o tym, że chłopiec był przekonany, że umieranie będzie szybsze. Kobieta znalazła syna i dzięki temu nie doszło do tragedii. A trzeba pamiętać, że dziecko chore na cukrzycę ma zawsze przy sobie narzędzie pozwalające targnąć się na życie – wystarczy przedawkować insulinę. Ten chłopiec zaaplikował sobie 100 jednostek.

Powodem próby samobójczej chłopaka było to, że nie mógł jeździć z klasą na wycieczki z powodu swojej choroby, a nauczyciel przypominał mu o powodach tego przy całej klasie. Mówiła, że nie pojedzie bo ma cukrzycę. Chłopiec w końcu załamał się.

Prezes mówi, że ta historia nie jest odosobnionym przypadkiem i co jakiś czas słyszy o próbach samobójczych wśród dzieci z cukrzycą.

Jednak, jak tłumaczy prezes Zamarlik, ostatnio członkowie komisji pytają dzieci kilkuletnie, czy te potrafią się ubrać, wziąć sobie jedzenie z lodówki i jeśli odpowiedź jest twierdząca, uznają, że dziecko jest sprawne. W takiej sytuacji matka nadal nie może pracować, opiekuje się dzieckiem w domu, natomiast nie jest jej przyznawany zasiłek opiekuńczy.

– Pytają pięciolatka, czy umie wziąć serek z lodówki, ale nie pytają już czy umie przeliczyć ile zjadł i potem wyliczyć i podać sobie odpowiednią dawkę insuliny. Te dzieci nie umieją jeszcze liczyć, czytać i pisać. Takie działania komisji są niedorzeczne.