Chory w sieci, czyli co teoretycznie może czekać pacjenta po wejściu w życie pomysłów ministra Radziwiłła

Żeby zrozumieć na czym będzie polegała zmiana trzeba choć w uproszczeniu przypomnieć, w jaki sposób finansowane jest teraz leczenie w szpitalach. Placówki dostają z NFZ pieniądze na nasze leczenie, jeśli wygrają konkurs na udzielanie danych świadczeń. Taki konkurs ogłasza NFZ. Żeby w ogóle w takim konkursie mieć szansę, szpitale muszą spełniać odpowiednie wymogi np. mieć odpowiednią liczbę lekarzy, sprzęt, strukturę lokalową itd.

W takim konkursie startują szpitale publiczne i prywatne, również te, które zostały przekształcone ze szpitali publicznych w spółki. Do tej pory wszystkie miały równie szanse. Wygrywał ten, który proponował najlepsze warunki dotyczące leczenia chorych na danym terenie. Czasami prywatne podmioty miały lepszą ofertę od tych publicznych i wygrywały, a to oznaczało mniejsze przychody dla szpitali publicznych. Trzeba też pamiętać, że w wielu powiatach działają tylko prywatne szpitale, które mają podpisane umowy z NFZ. W praktyce, pacjent nie płaci za leczenie, a leczy go szpital prywatny.

Oznacza to ni mniej, ni więcej, a likwidację wielu prywatnych szpitali. Niektórzy specjaliści wieszczą, że z mapy Polski zniknie ok. 400 placówek. W niektórych powiatach są tylko szpitale prywatne, które leczyły bezpłatnie, w ramach kontraktu z NFZ. Dla wszystkich nie wystarczy pieniędzy, z tych które zostaną dla placówek pozasieciowych. Część jednostek zniknie z mapy Polski, bo większości ludzi nie stać na prywatne szpitalne leczenie, a bez kontraktu z NFZ szpital będzie musiał pobierać za takie leczenie opłatę.

Wyobraźmy sobie, że mamy dwa szpitale, które przeprowadzają zabieg X. W jednym pracują najlepsi chirurdzy z województwa, na najlepszym sprzęcie, a w drugim chirurdzy mają mniejsze doświadczenie w wykonywaniu tej operacji i słabszy sprzęt. Gdzie będzie chciał mieć operację pacjent? Wiadomo, u najlepszych chirurgów. W końcu chodzi o jego życie i zdrowie. Oba szpitale dostają ryczałt i tak w „dobrym” szpitalu nadal jest kolejka do zabiegu X, w gorszym nie ma, ale nikt tam nie chce mieć operacji. Oczywiście odgórnie można ustalić rejonizację i wtedy już zupełnie nie będziemy mogli decydować kto nas leczy.

Z drugiej strony, dobre szpitale finansowane z ryczałtu, nie będą chciały się zadłużać, więc będą starały się odsyłać pacjentów. Inaczej popadną w długi. Raczej nie pomoże tu zróżnicowanie wysokości ryczałtu.

Ze szpitalnej mapy Polski oprócz szpitali prywatnych mogą zniknąć niektóre małe szpitale lub szpitale wąskospecjalistyczne. Wszystkie, które nie mają szpitalnego oddziału ratunkowego. One również będą musiały w ramach konkursu walczyć o pieniądze z 9-procentowej puli szpitalnej i marne są szanse, żeby utrzymały się z tych „resztek z pańskiego stołu”.

To, że opieka medyczna, leczenie może być bardzo słabe albo bardzo dobre, wie każdy kto chorował na coś więcej niż przeziębienie. Do tej pory, szpitale bardzo dbały, o to by nie stracić kontraktu z NFZ, a to mogłoby się stać jeśli spadałaby im jakość usług medycznych. Ta sama jakość usług mogła być kartą przetargową w konkursach. Jeśli np. bardzo mało osób chciało leczyć się na oddziale Y szpitala i nie wypracowywał on przyznanego kontraktu, to NFZ zmniejszał taki kontrakt lub podpisywał umowę na więcej usług z innym szpitalem w okolicy, który miał duże obłożenie takiego oddziału, czyli był też prawdopodobnie ceniony przez chorych.

Jeśli wprowadzone zostanie ryczałtowe finansowanie szpitali z sieci, to placówki te mogą mieć problem z utrzymaniem jakości usług, zwyczajnie nie będą miały interesu, żeby leczyć lepiej. I tak dostaną pieniądze.

O pieniądze z tych 9 proc. dla podmiotów poza siecią będzie musiała walczyć też prywatna kardiologia interwencyjna, czyli placówki które zajmują się ratowanie życia m.in. zawałowcom. Już w ubiegłym roku zmniejszono wycenę świadczeń w tej dziedzinie, teraz jeszcze bardziej utrudni się działanie tym placówkom. Przypomnijmy, że dzięki być może przeszacowanym wycenom procedur, placówki ratujące zawałowców powstawały „jak grzyby po deszczu”, ale dzięki temu w Polsce bardzo poprawiła się przeżywalność wśród osób, których dopadł zawał. Po zmianach może być gorzej z uzyskaniem pomocy w nagłych problemach sercowo-naczyniowych. Nie będzie zwyczajnie tak wielu placówek, które się tym zajmują.

Nocna i świąteczna pomoc lekarska ma zostać przeniesiona do szpitali i działać, tam gdzie są oddziały ratunkowe. Tym sposobem nocą i w święta wiele osób będzie musiała szukać pomocy daleko od domu. Nie w każdym małym miasteczku jest szpital. Zresztą podróżowanie w dużym mieście z jednej do drugiej dzielnicy np. z gorączkującym dzieckiem, bez samochodu też nie będzie przyjemne.

To prawda, że wiele osób nadużywa wizyt w SOR-ach, jednak większość chorych przyzwyczaiła się już, że w sytuacjach, które nie zagrażają życiu, może szukać pomocy niedaleko domu. Szkoda, że to zostanie zlikwidowane.