Prof. Paweł Buszman: pacjenci będą umierać, bo politycy chcą znacjonalizować kardiologię w Polsce

Odpowiadając na to pytanie zacytuję pacjenta ze Starachowic, który panu wiceministrowi Piotrowi Gryzie powiedział tak: panie ministrze, mnie nie interesuje czy podmiot jest publiczny, czy prywatny. Czy na tym traci, czy może zyskuje, ja muszę mieć poczucie bezpieczeństwa a takie poczucie daje mi AHP i jego lekarze. Lekarze, którzy pracują w AHP to wybitni specjaliści, mają też naprawdę świetny personel pielęgniarski. Wiem, że tak długo jak się mną opiekują, nic mi nie grozi.

Dla pacjenta nie ma znaczenia, czy placówka jest publiczna, czy niepubliczna. Dla niego jest ważne, czy ma dostęp do opieki kardiologicznej na miejscu, czy jest to kardiologia nowoczesna i czy placówka dba o pacjenta.

Ministerstwo Zdrowia wypowiedziało wojnę kardiologii w Polsce, a w szczególności kardiologii prywatnej. To zacietrzewienie i walka z kardiologią już dawno przekroczyły próg bezpieczeństwa. W sejmie słyszałem wypowiedź jednego z posłów, który mówił, że ceny świadczeń w kardiologii są obniżane, żeby "wyciąć” prywatnych, a jak już prywatnych nie będzie, to ceny zostaną z powrotem podniesione. Tylko ja się pytam, dlaczego to ma się odbywać kosztem pacjentów? Na końcu przecież jest pacjent. Dlaczego robimy eksperyment "wycinania” 30-40 proc. usług w zakresie kardiologii inwazyjnej - tyle usług wykonują prywatne placówki - po to tylko, żeby ideologicznie zmienić mapę Polski. Gdzie w tym wszystkim jest dobro pacjenta? Ilu pacjentów musi umrzeć, żeby dokonać nacjonalizacji kardiologii w Polsce? To jest naprawdę nieodpowiedzialne działanie.

Tu też pojawia się pytanie, czemu tak naprawdę ma służyć sieć szpitali. Czy niektórym szpitalom publicznym i niektórym, wybranym szpitalom prywatnym? Widzimy np. że onkologia prywatna ma swój poziom i weszła automatycznie do sieci szpitali, a dlaczego w takim razie kardiologia nie? Dlaczego kardiologia jest tym "chłopcem do bicia”? Wydaje mi się, że to jest absolutnie nieodpowiedzialne działanie. Dalsze obniżanie wycen w kardiologii obróci się niestety przeciwko pacjentowi.

I tu proponuję jeszcze medycynę chińską i kadzidełko, bo mniej więcej ma to takie samo uzasadnienie merytoryczne. Możemy tak leczyć, ale chyba mamy XXI wiek. Możemy idąc tym tropem przyjmować oczywiście, że leczenie niewydolności serca jest droższe niż leczenie inwazyjne ostrego zespołu wieńcowego i niewydolności serca. Jest to oczywiście głupota świadcząca o patologii. Wiemy, że w Polsce mamy najwięcej pacjentów z niewydolnością serca w Europie, że mamy największą ilość hospitalizacji pacjentów niewydolnością serca. Dlaczego? Dlatego, że leczenie niewydolności serca jest teraz bardzo dobrze wycenione. Pacjenci są często "przechowywani” na oddziałach internistycznych, kardiologii ogólnej i do nas docierają z ciężkim uszkodzeniem serca do naprawy. Wtedy często jest już za późno. Mam wiele udokumentowanych przypadków, w których pacjent zamiast trafić bezpośrednio do nas z ostrym zespołem wieńcowym, jest leczony zachowawczo, co powoduje często tragiczne konsekwencje.

Wiemy, że przez ostatnich 5 lat nie wzrosła w Polsce liczba ostrych zespołów wieńcowych. Nikt ich nie "produkuje” w Polsce. Natomiast pojawiła się lepsza dostępność do nowoczesnego leczenia, czyli diagnostyki i leczenia inwazyjnego i tutaj te procenty rzeczywiście wzrastają, ale ogólna liczba nie wzrasta.

Nie robimy zabiegów inwazyjnych niepotrzebnie i na siłę. Akurat procedury dotyczące rozpoznania ostrych zespołów wieńcowych, w tym stanów przedzawałowych, są konkretnie określone. Wiadomo jakie są parametry, objawy kliniczne, które muszą być obecne. My w odróżnieniu od oddziałów internistycznych, każdego pacjenta cewnikujemy, wykonujemy koronorografię i możemy udokumentować obecność miażdżycy w naczyniach wieńcowych.

To jest wszystko zapisane na nośnikach informatycznych, NFZ ma wgląd do tego. Jedynie 3 proc. naszych pacjentów ze stanami przedzawałowymi ma prawidłowe naczynia wieńcowe, 97 proc. wykazuje istotne zmiany. Jest ten tak zwany substrat anatomiczny patogenny. To widać, nie trzeba wielkiej filozofii, żeby to udowodnić. Oczywiście, jeśli na kontrolę przyjdzie lekarz medycyny pracy wysłany przez NFZ, no to on nie jest w stanie w pełni ocenić fachowej dokumentacji medycznej. Często idziemy do sądu, gdzie jest powoływany niezależny ekspert i on potwierdza, że leczyliśmy ciężko chorego pacjenta. Nigdy nie byliśmy oskarżeni o to, że jakiś zabieg wykonaliśmy niepotrzebnie.

Tutaj sparafrazuję słowa Amadeusza z filmu Mozart, któremu cesarz powiedział, że w jego utworze jest za dużo nut. Wtedy Mozart powiedział: proszę mi pokazać, o którą nutę tutaj jest za dużo. Jeśli więc NFZ krytykuje, to ja proszę, żeby mi powiedział, który pacjent był leczony niepotrzebnie. To są niestety ogólne slogany wypowiadane przez naszych kolegów lekarzy, którzy nie zajmują się kardiologią interwencyjną. W Polsce naprawdę jest wielu pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym, my nie musimy ich szukać na siłę. Jest wręcz przeciwnie. Przed przyjęciem oceniamy pacjenta, czy ten może być leczony zachowawczo. Jeśli tak, to leczymy w ten sposób. Inwazyjnie leczymy naprawdę tylko tych, którzy mają wysokie ryzyko wystąpienia poważnych incydentów sercowo-naczyniowych, którym grozi zawał, zgon. Tylko takim wykonujemy koronorografię i potrafimy to bardzo dobrze udokumentować.

"Róbmy swoje”, jak mówił Młynarski, nie patrzmy co nakazuje i mówi NFZ. Tych pacjentów trzeba leczyć jak najszybciej. Mamy tak zorganizowaną współpracę z lekarzami podstawowej opieki zdrowotnej i ambulatoryjnej opieki zdrowotnej, że wiedzą iż tego pacjenta muszą nam przysłać jak najszybciej.

Nie liczy się czym pacjent do nas trafi - czy karetką, czy pieszo, czy przywieziony przez rodzinę. Liczy się nasze doświadczenie, nasz "nos” kardiologiczny. My się nie mylimy, dobrze diagnozujemy pacjentów. Nie mamy spraw sądowych, tak jak wiele publicznych szpitali, a to świadczy o tym, że jesteśmy dobrymi fachowcami i mamy empatię i zrozumienie dla naszych pacjentów. Nie zostawiamy pacjenta samego z jego chorobą.

Jesteśmy tam, gdzie nas chcą. Jak ktoś nas nie chce to się "zwijamy”. Mamy zaproszenie z rożnych ośrodków zagranicznych. Być może tam zaczniemy działać. Oczywiście nie chcemy zostawiać polskiego pacjenta, dopóki będziemy mogli tu działać, to będziemy działać przede wszystkim w Polsce.