Amerykańska dziennikarka otwarcie pisze o bulimii. Zaburzenia żywienia to problem wielu kobiet [wywiad]

Całe szczęście ze świadomością na temat zaburzeń żywienia jest lepiej niż jeszcze kilkanaście lat temu. Ale oczywiście każda taka deklaracja osoby publicznej jest bardzo cenna i pozwala kobietom z problemami zidentyfikować się z kimś znanym. Dzięki temu mają mniejszy opór przed przyznaniem się do problemu i poproszeniem specjalisty o pomoc.

Warto jednak zauważyć, że bulimii praktycznie nie ma w krajach Trzeciego Świata, więc to może sugerować nam, że jest to choroba cywilizacyjna. Kult pięknego wyglądu i szczupłej sylwetki prowadzi młode dziewczyny do takiego niedorzecznego myślenia, że jeśli tylko będą wyglądały szczupło, to wszystko im będzie w życiu wychodziło. I przez to zaczynają się głodzić, a jeśli nadal im coś nie wychodzi, są przekonane, że głodzą się jeszcze za mało. W przypadku bulimii jest to o tyle zgubne, że najczęściej osoby chore wyglądają dobrze, nie widać po nich objawów choroby.

Alarmujące powinny być każde zmiany zachowania, każde odstępstwa od normy. W przypadku anoreksji są one całkiem dobrze widoczne – to przede wszystkim zmiana wagi, podjęcie drastycznej diety i kontynuowanie jej mimo takich konsekwencji zdrowotnych jak wypadanie włosów czy zaburzenia miesiączkowania.

Trudniej jest cokolwiek zauważyć w przypadku bulimii, bo chorującym kobietom łatwiej się maskować, ale tutaj także symptomy powinni dostrzec bliscy i rodzina. Mogą nas zaniepokoić nietypowe zachowania, takie jak natychmiastowe wychodzenie po każdym posiłku lub do toalety w jego trakcie, znikające z domu duże ilości jedzenia czy częste przebywanie w samotności. Kobiety z bulimią na przemian głodzą się i objadają, często więc kupują jedzenie po drodze ze szkoły, uczelni czy pracy, a ich choroba wcale nie musi wiązać się z magazynowaniem jedzenia w szafach.

Krew w niewielkim stopniu pokazuje wpływ anoreksji czy bulimii, dopiero kiedy choroba jest przewlekła i trwa od lat można odnotować wahania poziomu elektrolitów. Badania są już właściwie takim potwierdzeniem choroby.

Jeśli zaczynamy przywracać nienormalnie dużą wagę do jedzenia powinniśmy się zastanowić nad swoim zdrowiem. Tak samo kiedy zauważymy, że mamy okresy intensywnego jedzenia i później głodzenia się, czujemy, że tracimy kontrolę nad jedzeniem, a po nim mamy wyrzuty sumienia, które chcemy zagłuszyć wywoływaniem wymiotów, niezwykle intensywnymi ćwiczeniami, stosując środki przeczyszczające czy amfetaminę, która powstrzymuje łaknienie.

Tak, ale jest to zdecydowanie kobieca choroba. Na dziesięć kobiet przypada jeden mężczyzna z problemami żywienia. Inaczej wygląda też przebieg choroby, ale zasady leczenia są takie same.

Między leczeniem zaburzeń żywienia a leczeniem alkoholizmu są jednak spore różnice. Przede wszystkim bez alkoholu możemy żyć, a jedzenie jest nam niezbędne. Dlatego stosuje się różne sposoby leczenia. Najpopularniejsza jest krótkotrwała terapia ukierunkowana na skutki, czyli mająca zlikwidować kompulsywne objadanie się. Dopiero później zaczynamy zajmować się przyczynami. Często jako wspomaganie stosujemy terapię farmakologiczną, bo dowiedziono, że niektóre leki na depresję pomagają w zwalczaniu bulimii.

Skuteczność takiej terapii zależy od wielu czynników, jeśli razem z bulimią występują zaburzenia tożsamości, to na pewno jest trudniej. Dlatego ważne jest, żeby zwrócić się o pomoc jak najszybciej. U około jednej trzeciej pacjentek udaje się całkowicie wyeliminować przyczyny choroby i nie wracają do objadania się lub głodzenia. U kolejnej jednej trzeciej udaje się osłabić symptomy choroby, ale nie po jakimś czasie problem wraca i muszą ponownie poddać się terapii. Niestety kolejna jedna trzecia ma zadatki na przewlekłe chorowanie, ale ta ostatnia grupa się zmniejsza.

W terapię mocno zaangażowani są najbliżsi, szczególnie u młodych kobiet. Do 16 roku życia wymaga się nawet, by terapia była prowadzona razem z rodzicami. Jednak nie mówią raczej o swoich problemach w szkole. Tak samo starsze kobiety nie obwieszczają raczej w pracy tego, że chorują. Bulimię łatwo ukryć, ludzie nie szepczą po kątach, że komuś trzęsą się ręce albo śmierdzi od niego alkoholem. Ale by terapia była skuteczna, trzeba sobie stworzyć grupę wsparcia – czy to rodzinę, czy też przyjaciół.