daniellehelm

Nastolatki cierpiące z powodu anoreksji posiadają większe mózgi niż ich rówieśniczki niewykazujące podobnych problemów – podają naukowcy ze Szkoły Medycznej Uniwersytetu w Kolorado. U chorych dziewcząt zauważyli oni powiększoną objętość dwóch regionów mózgu, a mianowicie wyspy, która odpowiedzialna jest za postrzeganie smaku pożywienia i percepcję ciała, oraz kory okołooczodołowej, regulującej uczucie sytości. Zmiany w tak istotnych dla naszego odżywiania regionach mózgu mogą tłumaczyć wiele charakterystycznych dla anorektyczek objawów.

REKLAMA
Anoreksja wynikiem zmian w mózgu?
Dr Guido Frank, adiunkt psychiatrii i neurologii w Szkole Medycznej Uniwersytetu w Kolorado, jest zdania, że powiększona objętość mózgu u dziewcząt chorych na anoreksję może być przyczyną głodzenia się. Zbliżone wyniki uzyskane wśród dzieci i dorosłych, którzy wyleczyli się z zaburzenia, sugerują, że rozmiar wyspy oraz kory okołooczodołowej może predysponować człowieka do rozwinięcia anoreksji. Chociaż na wykształcenie zaburzeń odżywiania często wpływ mają czynniki środowiskowe, ogromną rolę w ich rozwoju odgrywać mogą także mechanizmy biologiczne – podkreśla dr Frank.
Zespół badawczy z Uniwersytetu w Kolorado przeprowadził testy na 19 dorastających dziewczętach z anoreksją oraz 22 osobach zdrowych. Celem określenia objętości ich mózgów użyto rezonansu magnetycznego. W porównaniu z mózgami zdrowych uczestniczek, w organach dziewcząt chorych naukowcy odnotowali większą ilość istoty szarej w lewym obszarze kory okołooczodołowej oraz w prawej części wyspy. W wyniku dodatkowych badań, w których uwzględniono cierpiące na anoreksję osoby dorosłe, udowodniono, że powiększona objętość obu regionów mózgu występuje u chorych niezależnie od ich wieku.
Przyśrodkowa kora okołooczodołowa odpowiedzialna jest za sygnalizowanie sytości po spożyciu określonych typów pożywienia, co nazywane jest sytością specyficzną. Wyniki badania pozwalają myśleć, że większa objętość tego obszaru mózgu powoduje, że chory przestaje spożywać posiłek zanim się naje, czyli znacznie szybciej niż osoba zdrowa. Jak twierdzą autorzy badania, ujemna korelacja między przyjemnością czerpaną ze smaków i objętością kory okołooczodołowej u anorektyków może wpływać na typową dla schorzenia niechęć do jedzenia. Tymczasem wyspa związana jest z przetwarzaniem smaków oraz postrzeganiem własnego ciała. W wyniku zmiany jej rozmiaru chory postrzega siebie jako osobę grubą pomimo widocznej gołym okiem niedowagi – przypuszczają naukowcy.
Schorzenie, które wciąż skrywa wiele tajemnic
Według Narodowego Stowarzyszenia Anoreksji i Chorób Pokrewnych (National Association of Anorexia Nervosa and Associated Disorders – ANAD) anoreksja jest trzecim co do częstości występowania schorzeniem wśród młodzieży. Szacuje się, że w ciągu swojego życia zapadnie na nią 0,5-3,7% wszystkich kobiet. Kolejne badania dostarczają coraz to nowych informacji na temat natury schorzenia, co pozwala lepiej zrozumieć rządzące nim mechanizmy oraz skuteczniej leczyć i zapobiegać anoreksji.
W 2012 roku badanie przeprowadzone przez naukowców ze Szpitala Dziecięcego w Cincinnati ukazało, że zaburzenia odżywiania można przewidzieć z wyprzedzeniem dzięki obserwacji nawyków żywieniowych dzieci. Celem badaczy było określenie związku między ilością spożywanych w młodym wieku węglowodanów, tłuszczów i białek, a ryzykiem rozwinięcia anoreksji, bulimii i podobnych schorzeń u starszych dziewcząt. Zauważyli oni, że konsumpcja tłuszczów i węglowodanów przez 11-letnie badane powiązana była z problemami z percepcją własnego ciała u dziewcząt 14-letnich. 15-latki, które zjadały mało tłuszczów a dużo węglowodanów, obarczone były podwyższonym ryzykiem rozwinięcia złych nawyków żywieniowych przed ukończeniem 19 roku życia. Zdaniem naukowców zaburzenia odżywiania częściej pojawiały się także u perfekcjonistek.
Kolejne badanie, które miało miejsce na Uniwersytecie w San Diego, udowodniło, że specyficzna dla chorych odpowiedź mózgu na dopaminę może tłumaczyć wiele typowych dla anoreksji objawów. Okazało się bowiem, że podczas gdy uwalnianie hormonu u osób zdrowych związane było z uczuciem przyjemności, u chorych wywoływało niepokój i obawy o konsekwencje. Jak twierdzi dr Walter Kaye ze wspomnianej uczelni, wyniki badania tłumaczą, dlaczego osoby z anoreksją reagują na pożywienie w tak paradoksalny sposób.
W wyniku przeprowadzonego niedawno eksperymentu, specjaliści z Centrum Badań nad Autyzmem na Uniwersytecie w Cambridge powiązali anoreksję z autyzmem, stwierdzając, że oba schorzenia posiadają wiele cech wspólnych. Jak podkreślają badacze, kobiety z zaburzeniami odżywiania, podobnie do osób autystycznych, wykazują sztywne postawy i zachowania, są skoncentrowane na sobie i przywiązują dużą wagę do szczegółów. Co więcej, w obu schorzeniach występują podobne zmiany w budowie i funkcjach obszarów mózgu związanych z percepcją społeczną. Więcej informacji na temat objawów anoreksji zdobędziesz na abcZdrowie.pl.