"W pracy mówią, że to ja mam pisać na tablicy, bo mam ładne pismo". Anna od 34 lat żyje bez rąk

Ogólnie brak rąk nie rzutuje na moje zdrowie. Jednak powoduje, że w związku z codziennymi czynnościami obciążam inaczej swój organizm, co znowu wpływa np. na powstawanie zwyrodnień stawu biodrowego.

Wszystko zależy od podejścia rodziny do niepełnosprawnego dziecka. U mnie to podejście było normalne. Traktowano mnie jak osobę pełnosprawną, normalnie i to pewnie miało wpływ na moją psychikę. O tym, że rodzina traktuje mnie w ten sposób świadczy choćby fakt, że moja siostrzenica bardzo mocno spierała się ze mną w tej kwestii. Uparcie twierdziła, że nie jestem osobą niepełnosprawną. Musiałam ją długo przekonywać, że jednak jestem (śmiech). To traktowanie mnie przez rodzinę tak samo jak osobę w pełni sprawną sprawiło, że nie boję się wychodzić do ludzi. Moja niepełnosprawność nie stanowi dla mnie problemu w kontaktach z innymi.

Brak rąk ogranicza mnie w niewielki stopniu. Zamiast nich używam stóp, brody, ramienia, żeby wykonywać różne czynności. W pracy, czasami proszono, żebym to ja pisała na tablicy, bo ponoć mam ładny charakter pisma (śmiech), a piszę stopami. Właściwie z takich rzeczy, które przychodzą mi do głowy, jest długa, samotna podróż samochodem. Nie mogę wtedy samodzielnie skorzystać ze zwykłej toalety. Bywa, że jest o co zaczepić ubranie, żeby je zdjąć lub później założyć, ale generalnie w takiej sytuacji potrzebuję pomocy innych.

Pracuję w bibliotece, w szkole integracyjnej. Pracuję z dziećmi.

Właśnie dzieci są najfajniejsze. Od razu pytają co i jak, dlaczego nie mam rąk, albo gdzie je schowałam. Na pytanie dlaczego nie mam rąk, odpowiadam, że po prostu – nie urosły. Tym maluchom, które pytają gdzie schowałam ręce i dlaczego tak się wygłupiam mówię, że odwiesiłam do szafy (śmiech). Pracuję w szkole integracyjnej, do której uczęszcza ok. 100 niepełnosprawnych dzieci, dlatego być może moja niepełnosprawność nie wzbudza tak dużych emocji wśród dzieci. Zresztą myślę, że dzieci nie powinno się ganić za to, że pytają osobę niepełnosprawną dlaczego jest od nich inna w sensie fizycznym. Nie powinny się zastanawiać, szeptać po kątach, to jest dużo gorsze.

Z dorosłymi bywa różnie i to wbrew pozorom dorośli zachowują się czasami nieodpowiednio. Pamiętam jak kiedyś robiłam zakupy i dorosły mężczyzna na ulicy krzyknął do mnie: gdzie zostawiłaś ręce? Jak na to odpowiedzieć? Oczywiście coś trzeba było. Odpowiedziałam: widzi Pan, ja tu sobie robię zakupy, a moje ręce na łące siano przewracają. No bo jak inaczej można na takie pytanie odpowiedzieć.

Nie powinny się wstydzić swoich słabości, tego, że wyglądają inaczej. Czasami wyjście z domu wiąże się z tym, że trzeba poprosić o pomoc. I trzeba to zrobić, nie można się tego bać ani wstydzić. Warto schować dumę do kieszeni. Co niepełnosprawnemu przyjdzie z zamknięcia się w czterech ścianach, w samotności. Nie opłaca się siedzieć w domu i udawać bohatera.

Problemem jest Barbara (samochód Pani Ani, przystosowany do potrzeb osoby niepełnosprawnej – red.). Niestety ma już swoje lata i bardzo często się psuje. Potrzebuje nowego auta, tym bardziej, że muszę odwozić córkę do szkoły, no i dojeżdżać do pracy 24 kilometry. Samotnie wychowuję córkę, także wszystko, dziecko, dom, zakupy, są na mojej głowie. O mnie i moim problemie napisały lokalne media, a dzięki nim odezwała się do mnie telewizja TLC, która organizuje Bieg w Sukniach Ślubnych. Mam nadzieję, że uda się i będę mogła kupić nową Barbarę. Jestem pod wielkim wrażeniem, że chcą mi pomóc. Nawet moje koleżanki z pracy zadeklarowały, że dla mnie pobiegną.